Ξεκινάμε λοιπόν, το blogάκι μας κι εμείς… Σε λίγο καιρό θα έρθει και το πρώτο άρθρο για το θέμα που θέσαμε, αλλά πριν γίνει αυτό σκέφτηκα ότι θα ήταν καλό να πω μερικά πράγματα που θα αποσαφηνίσουν λίγο τον τρόπο με τον οποίο σκοπεύω να προσεγγίσω τα όσα θα γράφω.
Όταν οδηγηθήκατε, με οποιονδήποτε τρόπο, σε αυτό το blog σίγουρα μια από τις πρώτες σας σκέψεις ήταν «Και τι έχει τώρα να μας πει αυτός; Μας τα παν κι άλλοι», και θα έχετε και δίκιο. Δεν πρόκειται μέσα από αυτό το blog να βρείτε τίποτα μαγικό, άλλωστε ζούμε σε μια εποχή που όσα είναι να ειπωθούν έχουν εν πολλοίς ειπωθεί ήδη. Και το πιο οξύμωρο είναι ότι πολλά απ’ αυτά που τα λέμε και τα θεωρούμε καινοτομικά, ριζοσπαστικά, ρηξικέλευθα, έχουν ειπωθεί ήδη από άτομα που κανείς δεν θα πίστευε ότι θα λέγανε τέτοια πράγματα. Σας παραπέμπω στην πολύ ωραία ελληνική ταινία «Βίος και Πολιτεία», στην οποία ο πρωταγωνιστής, ονόματι Καραμάνος, απειλεί να ανατινάξει το μέγαρο του ΟΤΕ (ΤΟΕ στην ταινία) με ένα έξυπνο σύστημα-βόμβα, εκτός κι αν του δώσουν λίγο χρόνο να μιλήσει στον ελληνικό λαό μέσω της τηλεόρασης. Έχει γράψει έναν λόγο τον οποίο σκοπεύει να διαβάσει για να απευθύνει ένα δριμύ κατηγορώ για όλα όσα γίνονται γύρω του, πιστεύοντας ότι έτσι θα αφυπνίσει τον κόσμο. Τελικά, κι ενώ τα έχει καταφέρει να εξασφαλίσει τηλεοπτικό χρόνο, πληροφορείται ότι ο λόγος του μοιάζει υπερβολικά πολύ με έναν λόγο που είχε εκφωνήσει παλιότερα ο πρωθυπουργός… Μπερδεμένος μέσα στις σκέψεις του, κατανοώντας ότι τα λόγια έχουν χάσει πλέον το νόημά τους, όταν έρχεται η κρίσιμη στιγμή να μιλήσει στην τηλεόραση ψελλίζει απλά τον εθνικό ύμνο…
Δεν είναι τα λόγια λοιπόν, που έχουν σε κάτι να μας βοηθήσουν, αλλά όλα εκείνα τα ερωτήματα που γεννάνε στο μυαλό μας. Ένα κείμενο που δίνει ωραίες απαντήσεις είναι καλό, αλλά ακόμα καλύτερο είναι αυτό που, ενώ μπορεί να μη συμφωνείς πλήρως μαζί του, σε κάνει να σκεφτείς. Και είναι αυτό το νοητικό παιχνίδισμα, αυτή η αφορμή για «κουβέντα» με τον εαυτό μας που τελικά μας λείπει. Οι ιδέες θα υπάρχουν παντού γύρω μας, αλλά μόνο αν αναρωτηθούμε μόνοι μας γι’ αυτές θα τις κάνουμε κτήμα μας.
Με όλα αυτά κατά νου, προσωπικά θα προσπαθήσω τα κείμενά μου να είναι μια αφορμή για σκέψη. Θα δίνω την προσωπική μου άποψη, άλλωστε αυτό είναι αναπόφευκτο σε καθετί που παράγει ο ανθρώπινος νους, αλλά ταυτόχρονα θα διατυπώνω με σαφήνεια τα ερωτήματα που προσπαθώ, με περισσότερο ή λιγότερο πετυχημένο τρόπο, να απαντήσω. Και είναι αυτά τα ερωτήματα, και η προσωπική ενασχόληση του καθενός με αυτά, που πιστεύω ότι έχει κάτι να προσφέρει σε έναν κόσμο γεμάτο απαντήσεις που όμως, δεν είναι δικές μας.
