Τα αναφαίρετα δικαιώματα στα οποία αναφέρεσαι τα περιλαμβάνω στον ορισμό της ελευθερίας της έκφρασης, και χρησιμοποιώ την έννοια του “σεβασμού” ως την κοινωνική υποχρέωση που έχουμε ως άτομα να μην προσβάλλουμε τις ιδέες του άλλου. Για παράδειγμα η απεικόνιση τον μωάμεθ και ο “ασεβής” της χαρακτήρας μας υπενθυμίζουν πως ο θρησκευτικός σεβασμός μπορεί να είναι εμπόδιο στην τέχνη. Εν τέλει δεν έχει σημασία αν σέβεσαι τις ιδέες του άλλου, ούτε αν σέβεσαι το δικαίωμα του να τις εκφράζει, σημασία έχει αν του επιτρέπεις να το εξασκεί. Τα υπόλοιπα είναι αβροφροσύνες, οι οποίες κρύβουν υποκριτικά τη φύση και την κληρονομιά του ανθρώπινου γένους.

Έστω γι’ αυτό που λες για τη σύγκρουση και τη βία που μας έφερε ως εδώ, ναι συμφωνώ. Το είδος μας έφτασε ως εδώ μέσω του πολέμου, για να παραφράσω τον Ηράκλειτο. Αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι η σωστή οδός, είναι απλά η εύκολη. Και ακόμα περισσότερο δε σημαίνει ότι επειδή ακόμα το είδος μας δεν είναι, στη μεγάλη του πλειοψηφία, έτοιμο να δεχθεί το διάλογο σαν επίλυση των διαφορών, θα πρέπει να αποδεχόμαστε μοιρολατρικά τα γεγονότα. Όπως είπα και στο δικό μου άρθρο, χρειάζεται υπομονή, αλλά και επιμονή στις ιδέες μας. Μπορεί λίγοι να τις συμμερίζονται, μπορεί να πεθάνουμε και να μην έχουμε καταφέρει να κάνουμε τη μεγάλη διαφορά με τα ιδεώδη μας, αλλά θα έχουμε προσφέρει κάτι, το ελάχιστο, που μακροπρόθεσμα ίσως κάνει τη διαφορά. Γι’ αυτό ο δρόμος της υπομονής δεν έχει ήρωες, γιατί η συνεισφορά του καθενός είναι ελάχιστη και το τελικό αποτέλεσμα είναι μια χρονοβόρα άθροιση των, ξεχασμένων στο χρόνο, μερών του.